Top Menu

Abaja collecting nectar La Finca Vulcano

Sprakeloos

Twee weken zijn voorbij. Twee weken vol Spaanse lessen, werk op een boerderij en nieuwe indrukken. Maar ook twee weken om alle emoties van mijn afscheid van de Blauwe Parel te laten bezinken. Twee weken, maar nog steeds ben ik sprakeloos.

Een verrassingsfeest, georganiseerd door Lotte en Anneke, een geweldige opkomst, heerlijk, gezond eten, mantra’s zingen, veel bijpraten en veel afscheid nemen. Heel veel afscheid nemen. Veel emotioneel afscheid. Raar, pas op de laatste dag besefte ik hoeveel de Blauwe Parel voor anderen heeft betekend in de afgelopen jaren. Ik wist dat velen zich er thuis voelden, niet dat het voor velen ook een thuis was.

Wat de Blauwe Parel voor mij betekende, heb ik altijd min of meer geweten. Maar pas tijdens mijn laatste twee lessen besefte ik het echt. Pas toen drong het tot me door dat de Blauwe Parel mijn leven was. ‘Achteloos’ opgezet, omdat ik geen yogaschool vond waar ik les wilde geven, omdat ik het op ‘mijn manier’ wilde doen. Opgezet als een bijbaantje naast mijn journalistieke bestaan werd het al heel erg snel mijn volledige bestaan: mijn grote liefde, mijn uitlaatklep, mijn inkomen en mijn tijdsbesteding. Een tijdsbesteding van zeven dagen per week, 10 tot 13 uur per dag. Veel, heel veel uren. Te veel uren, vandaar dat ik er ook mee stopte. Maar tegelijk ook mijn alles: mijn leven, mijn vrienden, mijn speelterrein, mijn keuken, mijn plezier.

Na afloop van die laatste les, op 30 september, vloeiden de tranen dan ook rijkelijk en kon ik bijna niet meer uit mijn woorden komen. Het waren geen tranen van verdriet, maar tranen van geluk. Van pure blijdschap dat ik zo’n mooie school heb ‘mogen’ opzetten, dat de school zoveel mooie mensen getrokken heeft en dat ik er zoveel plezier aan mocht beleven.

De tranen vloeiden ook tijdens mijn afscheid. Ik had niet verwacht dat er zoveel mensen zouden komen om gedag te zeggen. Geen yoga, geen workshop, alleen maar nog een keer samen zijn met zijn allen, wat drinken, lekkers en gezonds eten en een paar mantra’s zingen. Dat was het. En toch: volle bak. Dat was al een afscheidscadeau op zich, maar het cadeau werd nog groter. Maar liefst achthonderd euro hadden mijn leerlingen ingezameld. Achthonderd euro om mijn reis te sponsoren. Achthonderd euro om me de wereld rond te helpen, zodat ik overal yogales kan geven. Achthonderd euro. Ik ben er nog steeds stil van.

26 oktober was ik nog een keer stil. Mijn laatste YogaConcert voorlopig. Twee jaar terug opgezet met Marjolijn Fisher als een try-out, vorig jaar vijf van de zeven keer stijf uitverkocht en ook dit eerste concert van het jaar stijf uitverkocht. Elk concert eindig ik met een slotwoordje. Dit keer kwam het er moeilijk, heel moeilijk uit. Eigenlijk niet uit. Wat zeg je, als je Nederland voorlopig achter je laat om aan een nieuwe avontuur te beginnen, maar tegelijkertijd beseft hoeveel het vorige avontuur voor je betekend heeft, hoe dankbaar je bent dat al die mensen iedere keer weer naar lessen, workshops, naar het park en naar concerten kwamen. In mijn geval was het veel slikken en ‘namasté’ stamelen.

Dank, dank, dank jullie wel.

,

6 Responses to Sprakeloos

  1. Jessica Groenenberg 10 November 2014 at 21:35 #

    Lieve lieve John,
    Ik miste je al voor je wegging. Nu zullen we zelf deze winter een warme fijne plek moeten creëren om heerlijk acroyoga , thaise yoga massage enz te gaan doen.
    Ik keek er altijd erg naar uit om helemaal naar Tilburg te gaan en samen te leren, vliegen , basen en kletsen.
    Jij mag met recht trots zijn op jezelf, ik zie jou als een echte yogi. Iemand die niet egoïstisch is iemand die weet wat delen is in liefde, yoga , kennis en nog veel meer.
    Tot ziens mooi mens geniet van je mooie reis.
    Knuffelkus uit Zeeland
    Namasté
    Jessica

  2. Vero 10 November 2014 at 23:26 #

    Prachtig, john.
    Mooi mens!

  3. Claudia 11 November 2014 at 04:39 #

    Moppie!

    Heel mooi een bijzonder moment beschreven. Ik was er helaas niet bij, maar kan bijna voelen hoe intens het is geweest.
    Ik was er graag geweest, jou nog één keer te zien, nog één keer een knuffel te geven, te zien wat je de afgelopen jaren zonder mij hebt uitgespookt in Nederland.
    Wie weet wanneer we elkaar weer zien, ik hoop gauw…. ergens.
    Maar bij ons is het zeker niet uit het oog uit het hart, integendeel.
    Wens jou oneindig veel geluk, wijsheid, mooie momenten en dagen met bijzondere verrassingen!

    Dikke knuf,
    Claudia

  4. Jet 11 November 2014 at 08:29 #

    Wauw John!
    Wat een mooie woorden!
    Mooi hè, hoe alles verbonden is. En groeit/ontwikkeld in liefde en licht. Mensen samen, iets positiefs bijdragen, voor jezelf en voor elkaar. Tof dat jij daar een spil in was!
    Liefs Jet

  5. ingeborg 11 November 2014 at 15:05 #

    Wat een mooie woorden John !

  6. John Kraijenbrink 14 November 2014 at 15:26 #

    Dank je wel. De na da 🙂
    Maar we hebben het met zijn allen gedaan!