Top Menu

Flying Anneke

Long live Anneke!

Post uit Nederland. Van Anneke; tenminste, een e-mail van Anneke, met post van allerlei bedrijven en instanties. Netjes gefotografeerd en bijgevoegd. Reizen is mooi, maar weg ben je nooit helemaal. Er zijn altijd weer bedrijven en instanties die je ‘willen hebben’ – Tenzij je wereldburger wordt en je je helemaal uitschrijft uit Nederland – en dan is het verdomd handig om een thuisfront te hebben dat je post afhandelt. Wettelijk is dat zelfs verplicht. Mijn thuisfront heet Anneke. Maar zij is meer dan een thuisfront. De afgelopen jaren is Anneke de kurk van mijn bestaan.

Waarom? Te veel redenen om op te noemen, maar om een kleine poging te wagen:

-Zonder Anneke had de Blauwe Parel waarschijnlijk niet zo lang bestaan. Waarom niet? Omdat het runnen van een yogaschool een extreem intensieve business is. Ik werkte door de week van ongeveer negen uur ’s morgens tot elf uur ’s avonds en besteedde ook in het weekeinde de nodige (gemiddeld meer dan 10) uur aan mijn yogaschool en massagepraktijk. Daar zaten heel, heel veel projecten bij die ik vrijwillig deed of waarmee ik zo goed als niets verdiende. Om over de ‘mats’ projecten nog maar te zwijgen. Financieel gezien was ik beter af geweest als ik een uitkering had aangevraagd; maar ik wilde Tilburg graag aan de yoga krijgen, dus koos ik voor deze weg.
Er zijn geregeld momenten geweest dat ik overwoog om te stoppen. Te veel e-mails, te veel administratie, te veel projecten, te veel werk. En dan was daar altijd Anneke om een helpende hand toe te steken. Om wat ‘rotzooi’ weg te werken, me wat bemoedigende woorden toe te spreken of gewoon even een knuffel te geven, waardoor ik toch weer besloot om door te gaan.

-Zonder Anneke geen Blauwe Parel a la de Blauwe Parel. Een yogaschool runnen is niet alleen verdomd veel werk, het is af en toe ook eenzaam werk. En dan is het heel, heel fijn als er iemand een helpende hand toesteek door even af te wassen, stof te zuigen en vooral met leerlingen te praten, ze op hun gemak te stellen of een luisterend oor te bieden; vaak ten koste van haar eigen lessen en haar eigen privacy.

-Zonder Anneke geen opleiding. Tenminste, geen Teacher Trainings Course 500 hours. Want wat doe je als je een school hebt, die inmiddels aardig gegroeid is en je opnieuw naar India wilt, maar geen leraren kent die in ‘jouw stijl’ lesgeven? In mijn geval luidde het antwoord Anneke. Dus volgde ze een opleiding bij mij en ging vrolijk voor de groep staan. En terwijl ik lekker in India relaxed yoga aan het doen was, stond Anneke rond het vriespunt de leerlingen van de Blauwe Parel een pittige les te geven, zodat ze nog een beetje warm bleven.

-Zonder Anneke geen Spoorzone. Waarschijnlijk was de Blauwe Parel dan nooit geworden wat de Blauwe Parel was, want toen de hal van Centrum Hier-nu-Maals verdween, restte er weinig anders dan de school voortzetten in gymzalen. Andere locaties waren onbetaalbaar. De oplossing kwam van Anneke: uit haar netwerk kwam het contact met de Spoorzone en daar kon ik – met behulp van woonkunstenaar Frank van Gorcom – voor het eerst een hal ‘mijn’ sfeer geven. Slopen, verven, opknappen ging met behulp van Frank en … Anneke. Uiteindelijk was het ‘het thuisgevoel’ van de Spoorzone dat voor de groeispurt zorgde.

-Zonder Anneke geen AcroYoga in Tilburg. Op Yoga Festival Terschelling ontdekten we samen AcroYoga, togen vervolgens samen naar Antwerpen om een workshop bij Esther Hertog te doen en haalden Esther vervolgens samen naar de Blauwe Parel om workshops te geven. Anneke was mijn eerste vlieger en zonder haar was ik nooit op het niveau gekomen wat ik nu heb. En god, wat heb ik haar vaak laten vallen.

-Zonder Anneke geen wereldreis. Want wat doe je als je twee schatten van katten hebt, geadopteerd uit het asiel die je belooft hebt om ze een geweldig huis te geven voor de rest van hun leven, maar je wilt toch zwerven? Dan praat je met Anneke. Een Anneke die nog niet zolang een nieuw appartement heeft, dus niet echt op een verhuizing zit te wachten. Maar ja, mijn katten houden nu eenmaal van hun tuin en hun ommetje. En dus woon ik nu in een huis met Anneke. Tenminste, als ik thuis ben. Dan heb ik netjes mijn eigen kamer in mijn eigen huis. Maar belangrijker dan dat: mijn katten wonen nog steeds waar ze zo graag wonen, kunnen nog steeds hun ommetje doen en zijn in de beste handen die ik me maar kan bedenken; die van Anneke.

Kortom: Long live Anneke!

, ,

Comments are closed.