Top Menu

snake La Mariposa; Good times: when I still had my camera

Beroofd

Opeens staat ie achter me. Machete geheven in de lucht. Zijn ogen staan ‘vreemd’, strak, gespannen. Ze kijken me aan, maar er lijkt geen leven in te zitten. Hij schreeuwt. Snel, Spaans, hees. De machete zwaait een paar keer heen en weer, dreigend riching mijn hoofd. Wat hij roept, is me niet duidelijk. Daar is mijn Spaans nog steeds niet goed genoeg voor. Maar dat het woord dinero er tussen zit, had ik ook zonder Spaanse les wel geraden.

Het bloed pompt door mijn aderen. Mijn keel voelt gespannen aan. Veel geld heb ik niet bij me. Wat er in mijn broekzak zit, haal ik tevoorschijn en overhandig het hem, in de hoop dat het hem tevreden stelt. Hij graait het uit mijn hand, kijkt niet eens en stopt het weg in zijn broekzak. Weer schreeuwt hij. Ik versta er geen woord van. Zeg zo kalm mogelijk: No hablo Espanol. De boodschap lijkt niet aan te komen. Het kapmes gaat hoger de lucht in. Reloj, reloj, schreeuwt hij dit keer. Met tegenzin doe ik mijn horloge af en overhandig hem mijn Suunto. Voor mij een ontzettend waardevol bezit, maar voor hem? De gps loopt, waardoor de batterij over 15 uur leeg zal zijn. Zonder oplader heb je er niets aan.

Voorzichtig doe ik twee stappen acheruit. Ik wil naar de huizen voor me, maar hij blokkeert de weg. Achteruit is mijn enige optie. Ik hoop dat het horloge en het geld hem tevreden stellen. Celular, celular, schreeuwt hij dit keer. No tengo, antwoord ik naar waarheid. Wat moet ik met een mobiele telefoon op zak als ik niet eens een telefoonnummer heb. Zijn oog valt op mijn rugzak. Mochila. Opnieuw die hese stem en die blik die overal doorheen kijkt. Ik wil veel afgeven, maar niet mijn oranje rugzak. Daar zit mijn fotocamera in en die had ik deze ochtend nodig voor een fotoklus. Sterker die heb ik hier iedere dag nodig om mijn werk als fotograaf en videomaker te kunnen doen.
Voorzichtig haal ik de rugzak van mijn rug, open hem voor zijn ogen, in de hoop dat het hem nog steeds om mijn mobiele telefoon te doen is. Het grote compartiment is leeg, op een fles water na. Ik toon hem hem. Nada in mi mochila, zeg ik ter bevestiging. De camera zit immers veilig onderin opgeborgen. Strak kijkt hij me aan. Voor ik het weet, zwaait de machete naar beneden, richting mijn handen. Snel doe ik een sprong achteruit, waardoor de machete de rugzak net mist. Mochila, schreeuwt hij opnieuw.
Ik besluit dat er een groot verschil is tussen wijs en stoer. Hij heeft de machete en aan zijn ogen te zien is dit geen overval uit armoede, maar heeft hij het geld nodig voor drugs. Met pijn in mijn hart overhandig ik hem mijn rugzak. Hij gritst hem uit mijn handen en laat de machete zakken. Dit keer wijst de punt naar mijn buik. Lopen, commandeert hij. De eerste vier passen zat ik achteruit, dan draai ik me om, verhoog mijn tempo en houd mijn oren gespitst of ik iets achter me hoor. Na 200 meter kijk ik om. De weg achter me is leeg. Weer leeg. Even snel als hij tevoorschijn kwam, is hij verdwenen.

Mijn hersenen kraken. Had ik dit kunnen voorkomen? Natuurlijk had ik mijn horloge ‘thuis’ kunnen laten, maar die houdt nu juist al mijn sportactiviteiten bij. En de wandeling van een paar kilometer richting mijn fotoopdracht van vanmorgen is er daar een van. Geld had ik bijna niet bij me. Mijn camera wel, maar die had ik deze morgen nodig. Het is nog geen elf uur. ‘s Morgens, klaarlichte dag. Het pad waarover ik loop, mag dan buiten de bebouwde kom zijn, er lopen hier altijd mensen, er liggen huizen langs, er spelen kinderen. Alleen: vandaag niet. En precies op een stuk waar er geen huizen waren, dook hij op. Vijfhonderd meter verder en er was niets aan de hand geweest. Kwestie van verkeerd moment, verkeerde tijd.

Drie kwartier later zit ik op het politiebureau. Niemand spreekt Engels. Zo goed en kwaad als ik kan, doe ik mijn verhaal. De dienstdoende agente maakt een rapport op. Ik word begeleid door de manager van La Mariposa, het ecohotel waar ik werk. Ook hij spreekt geen Spaans, wat de communicatie niet echt makkelijker maakt. Terwijl ik uitleg wat voor camera ik mis – een rode Nikon D5300 met 18-200mm lens – hoor ik allerlei namen rond gaan tussen de hotelmanager en de andere agenten. Schijnbaar hebben ze een idee wie het is.

Even na vieren blijkt dat inderdaad het geval te zijn. Ik moet terug naar het politiebureau om de dief te identificeren. Dat blijkt hier iets anders te gaan dan in de Amerikaanse films die ik gezien heb. Niets spiegelwand waar ik achter sta met de dief veilig aan de andere kant, zonder dat hij mij kan zien. In plaats daarvan sta ik oog in oog met de jongen die mij beroofd zou hebben. Onze neuzen nog geen 50 centimeter van elkaar. Zijn gezicht lijkt erop en brengt me even aan het twijfelen. Zijn haar is echter iets langer, hij is iets gespierder en heeft een tatoeage op zijn arm. Vijftien minuten later loopt hij opgelucht naar buiten en ik teleurgesteld en gespannen. De overval was een, maar om te weten dat ik vrolijk oog in oog moet staan met iemand die zonder gewetensbezwaren met een machete richting mensen zwaait, geeft me geen heel fijn idee voor de komende dagen.

De volgende morgen rijden Tara, Oscar en ik richting Managua. Als mijn camera ergens op kan duiken, dan moet het op de markt in Managua zijn. Daar wordt van alles en nog wat verkocht ‘wat van de wagen is gevallen’. De markt is in iets wat nog het meest weg heeft van een fabriekshal. Half open, half afgesloten. De kraampjes liggen nog geen halve meter tegenover elkaar. Het stinkt, is benauwd en als je er eenmaal in ben, lijkt er geen weg meer naar buiten te zijn. In hoog tempo lopen we langs alle kraampjes, speuren de etalages vol met mobiele telefoons af. Hier en daar ligt er een ‘point en shoot’ camera, maar niets serieus. Niets dat maar enigszins lijkt op een spiegelreflex. Te geavanceerd voor Nicaragua.

‘s Middags bezoeken Tara en ik het luxeste winkelcentrum van Managua. Ook daar wandelen we alle electronicazaken en fotowinkels in. Ook daar is geen spoor van mijn camera te vinden, maar evenmin van een Nikon of Canon. Het enige merk dat enigszins luxe camera’s verkoopt hier is Sony. Online blijkt Nikon ook niet te koop te zijn. Net zoals mijn Suunto-horloge. Ik ben dus voor meer dan 2.300 euro beroofd, maar die 2300 zijn in Nicaragua waardeloos. Zowel horloge als camera hebben immers een oplader nodig. Alleen als de dief of zijn ‘koper’ in staat is de camera naar Amerika of Costa Rica te krijgen, heeft hij er iets aan. Anders niets. Het is de enige genoegdoening die mij rest.

Thuis op bed pieker ik wat nu toe doen. Mijn werk hier hangt af van mijn camera. De verzekering vergoedt – als ik geluk heb – de helft. De camera hier vervangen lukt niet. De dichtstbijzijnde optie is Costa Rica aan de ene kant en Mexico aan de andere kant. Ik verdien hier mijn bed en mijn eten met fotograferen en videos maken en een enkele yogales geven. Zonder camera ben ik ‘waardeloos’. Ik zou eerder af kunnen reizen naar Costa Rica om er daar een te kopen; of er een over laten komen met een hotelgast vanuit America of ik zou tijdelijk terug kunnen naar Europa, daar er een kopen en dan later hier terug kunnen komen. Hoe ik ook pieker, ik kom er niet uit, dus schuif ik het besluit maar voor me uit. Wie weet duikt mijn camera nog ergens op.

Een dag later krijg ik slecht nieuws. De dief is een bekende. Een medewerker van het hotel – die net als mij die bewuste ochtend bij het studiecenter aan het werk was – heeft hem daar in de buurt zien lopen en herkend. Het is de zoon van de rijkste familie van La Concha en het neefje van een hoog geplaatste politie-functionaris in het district ‘next door’. Hij is drugsverslaafd en wordt al gezocht voor een overval. Maar ondanks dat iedere agent weet waar hij woont, is het nog niet gelukt om hem op te pakken. En zolang zijn ouders geld hebben en zijn oom op die functie zit, zal het niet lukken ook.

, ,

2 Responses to Beroofd

  1. ingeborg 17 January 2015 at 23:36 #

    O john wat erg en wat een nare ervaring moet dit geweest zijn waarin je doodsangsten hebt uitgestaan. Gelukkig kun je het navertellen en ik hoop dat er snel een oplossing komt voor het fotograferen. Hou vol en laat je niet gek maken.

  2. marloes 18 January 2015 at 16:15 #

    Shit, wat vervelend. Je denkt altijd dat het je niet kan gebeuren, totdat je een junk op het verkeerde moment tegen komt…..

yoga courses

Ready to start with yoga? Do you want to get more flexible? Finally get rid of back pain and / or stress? Or do you think yoga is something for you? Whatever your reason is, we have the yoga courses for you.

Yoga courses for beginners

yoga courses

yoga courses

This Yoga beginners course guides you through the first steps on your yoga mat. The course consists of seven video classes and an introduction video. The classes are between 35 and 45 minutes. The course is designed to give you the best start to yoga you can imagine.

The course only costs 6,95 euros, because we want to help as many people as we can to start with yoga.

You’ll find this course in our webshop.


Thai Yoga massage tutorial

thai yoga massage tutorial

Thai Yoga Massage

A Thai yoga massage is a beautiful gift to give and to receive. With our Thai Yoga massage video tutorial you will be able to give this gift. This tutorial will guide you step-by-step through a relaxing massage. This tutorial consists of two video of half an hour: one massage for the front of the body, one for the back of the body.

Thai yoga massage is practiced with clothes on.

We love Thai yoga massage. To let as many people as we can experience it, we only ask 5 euros for this tutorial.

You’ll find this tutorial in our webshop.